Begin februari kwamen katholieke gezinnen opnieuw samen tijdens een Gezinsdag. Zulke bijeenkomsten blijken voor veel ouders waardevol. Geloof doorgeven is vandaag niet vanzelfsprekend en veel gezinnen zoeken naar manieren om dat samen vorm te geven.
Volgens Rosalina Boer-Wirken, actief in het gezinswerk, catechese en betrokken bij de organisatie van Gezinsdage die het bisdom Breda samen met lokale parochies verzorgt, voorzien deze dagen in een duidelijke behoefte. “Je kunt het niet in je eentje doen.”
Als docent levensbeschouwing aan de Hogeschool Zeeland ziet Rosalina veel raakvlakken tussen onderwijs en gezin. “Je bent met dezelfde doelgroep bezig, in die zin dat je er voor het kind aan het kijken bent. Hoe ontwikkelt een kind zich nu en hoe bedien je dat dan?”
Haar eigen betrokkenheid begon dichterbij huis: niet vanuit haar werk, maar vanuit haar eigen gezin. Rosalina heeft twee zonen, van veertien en tien jaar. “Toen onze oudste werd geboren, hadden we allebei de wens dat we ons kind in het geloof wilden laten opgroeien. En dan ga je zelf nadenken: wat betekent dit dan voor onszelf?” vertelt ze.
Zelf groeide ze op in een katholieke omgeving, maar zoals ze zegt: “Het is niet met de paplepel ingegoten.” Haar man had een protestantse achtergrond en trad later toe tot de Katholieke Kerk. “Je komt allebei vanuit een andere hoek. Voor ons was het eerst ook zoeken: wat betekent dit voor ons? En daarna: hoe gaan we dat in geloofsopvoeding doen?”
“Ik denk, met de kennis van nu, dat God ons daar echt naartoe geleid heeft.”
Die zoektocht kreeg extra diepte, omdat hun oudste zoon werd geboren met een zeldzame aandoening. “De geboorte van je eerste kind brengt je ineens in het ouderschap, maar daarnaast ook intensieve zorg voor een kind met een zeldzame aandoening. Wat komt er op je af dan?” vertelt Rosalina. Juist in die periode werd geloof belangrijker. “We voelden al zo sterk onze eigen kwetsbaarheid, het was een enorme sprong in het diepe. Zo zijn wij eigenlijk ook meer richting het geloof getrokken.”
Terugkijkend ziet ze daarin Gods hand. “Ik denk nu, met de kennis van nu, dat God ons daar echt naartoe geleid heeft. Niet dat ons kind daardoor een aandoening heeft gekregen, maar met die aandoening hebben we wel de weg naar Hem gevonden.” Tegelijk benadrukt ze dat geloofsopvoeding ook met al haar eigen kennis, kunde en ervaring nooit vanzelf gaat. “De praktijk is wel wat weerbarstiger”, zegt ze. “Voor ons is dat nog echt soms zoeken. Op welke manier laten we God in ons leven toe en hoe geven we dat handen en voeten binnen het gezin?”
Juist daarom zijn de gezinsdagen volgens haar zo belangrijk. “Die gezinsdagen zijn een soort motor voor de geloofsopvoeding”, zegt Rosalina. “Elke keer denk ik weer: we zitten met ouders die met dezelfde vragen rondlopen. Die ook zoeken naar hoe je tijd maakt voor gebed en hoe je je kinderen meeneemt in het geloof.”
De gezinsdagen vinden meerdere keren per jaar plaats en trekken een wisselend aantal deelnemers. “We zijn toch zeker wel met een man of vijftig samen, inclusief de kinderen”, vertelt Rosalina. “Bij de stranddag in Cadzand zitten we tegen de honderd aan.” Tijdens de bijeenkomsten is er aandacht voor zowel ouders als kinderen. “We bieden echt catechese op leeftijdsgroepen aan”, zegt Rosalina. “De kinderen hebben hun eigen programma en de ouders ook.”
De dag begint vaak met een eucharistieviering, gevolgd door een gezamenlijke lunch. “Dat is ook het moment van ontmoeting”, vertelt ze. “Mensen vragen aan elkaar hoe het gaat. Je leert elkaar steeds beter kennen.” Daarna gaan de groepen uiteen. Kinderen luisteren naar bijbelverhalen, doen spelactiviteiten en knutselen. Jongeren hebben hun eigen programma met gesprekken en getuigenissen. “We vinden juist de ontmoeting en de verbinding bij de kinderen ontzettend waardevol”, zegt Rosalina.
“De kinderen vinden het echt een feestje. Ze zijn altijd super enthousiast!”
Voor ouders is er naast ontmoeting ook ruimte voor gebed en bezinning. “De ouders krijgen gelegenheid voor aanbidding bij het Allerheiligst Sacrament, iets waar veel ouders doordeweeks met de beslommeringen van alledag weinig tijd voor kunnen vinden”, vertelt ze. Ook het sacrament van boete en verzoening wordt veel ontvangen. Jong en oud maken daar gebruik van. “Dat is heel drukbezocht. Daar is heel veel behoefte aan.” Volgens Rosalina kiezen ook kinderen ervoor om te biechten. “Dat leggen we nooit op. Wij geven het voorbeeld, maar kinderen mogen het zelf weten. Het is bijzonder om te zien hoe ze daar soms zelf klaar voor blijken te zijn.”
De dagen werken volgens haar door in het gezin. “Ze vinden het echt een feestje”, zegt Rosalina over de kinderen. “Mijn kinderen zijn echt super enthousiast om daar naartoe te gaan.” Ze ziet hoe verhalen blijven hangen. “Laatst had iemand iets verteld over het wonder van Fatima. Dat heeft mijn zoon helemaal meegenomen. Daar komen thuis vragen over en dan duiken we daarin en praten we er samen over verder.”
Ook ouders ervaren de dagen als bijzonder. “Het samenzijn voelt als een warm bad”, zegt Rosalina. “Je gaat met een hoop inspiratie weer naar huis.” Sommige gezinnen reizen er ver voor.
Volgens Rosalina raakt het gezinswerk aan de toekomst van de Kerk. “Het gezin is eigenlijk het ankerpunt om een gemeenschap levendig te houden”, zegt ze. “Daar zitten nieuwe generaties die je wilt laten opgroeien in het kerkelijk leven.” Tegelijk vraagt geloofsopvoeding volgens haar veel van ouders. “Dat betekent dat je stevig moet staan in je eigen geloof”, zegt ze. “Want de koers die we varen wijkt soms net een beetje af van wat de meerderheid om je heen doet.”
Juist daarom is gemeenschap onmisbaar. “Je kunt niet zonder gemeenschap”, zegt Rosalina. “Als gezin zit je, zeker in geloofsopvoeding, niet op een eilandje. Je hebt mensen nodig die je daarbij helpen.”
Tegelijk ziet Rosalina dat het aanbod in de Kerk niet altijd goed aansluit bij gezinnen. Zo merkt ze dat congressen en bijeenkomsten rond geloofsopbouw vaak vooral op volwassenen zijn gericht. “Je kunt als gezin daar vaak niet naartoe, want er is niets voor kinderen”, zegt ze. “Dan moet je je kinderen thuislaten als je zelf gevoed wilt worden in het geloof.” Volgens haar ligt daar een kans voor de Kerk. “Voor ons hoort geloofsgroei altijd samen met onze kinderen. Daar wil je als ouder geen scheiding in.”
Aan ouders die zich soms alleen voelen, heeft ze een duidelijke boodschap. “Zoek je naasten daarin op die jou kunnen steunen”, zegt ze. “Denk niet dat het er niet is omdat je het nog niet gevonden hebt. In elke kerk zitten mensen die gezinnen verder willen helpen.” Wat haar vooral bemoedigt, is wat ze ziet bij andere gezinnen. “Hoe standvastig gezinnen vasthouden aan het geloof, dat geeft mij hoop. Ik voel aan alles dat we dit moeten blijven doen.”
- Er staan dit voorjaar nog twee gezinsdagen gepland, waarvan de eerste op 22 maart. Lees verder op de themapagina van het gezinspastoraat voor meer informatie en data.
Bekijk ook de video van katholiekleven.nl: Opvoeden met geloof | “Je hoeft het niet alleen te doen”
Tekst: Sjoukje Dijkstra, Foto’s: Nathan Mullet en Rod Long (via Unsplash)
